Sagrada Família
Uważany za główne osiągnięcie jej projektanta, katalońskiego architekta
Antoniego Gaudí. Sagrada Família ma status bazyliki, a nie katedry, jak czasem
się uważa.
W założeniu architekta sama konstrukcja budowli miała przypominać jeden,
wielki organizm. Budowę kościoła rozpoczęto w 1884 roku. Początkowo jej
projekt zlecono innemu architektowi, ale ten wszedł w konflikt ze
stowarzyszeniem finansującym budowę świątyni. Wówczas zlecenie na budowę
otrzymał Gaudí, który całkowicie zmienił projekt, nadając mu własny styl.
Gaudi traktował budowanie jako proces organiczny - kamień nabiera życia, a
ozdoby wyrastają zeń jak rośliny. Tworzył na placu budowy, obserwując rodzące
się kształty i zmieniać je zgodnie ze swoją wolą, niż pozostawić innym realizację
swojego projektu. Gaudi pracował nad budową kościoła aż do swojej śmierci, po
jego śmierci nikt nie był w stanie poprowadzić budowy tak jak on, co jest
przyczyną nieskończonej budowy.
Są już podobno plany dokończenia budowy, zawierają one m. in. projekt 170
metrowej wieży centralnej. Jest najbardziej niekonwencjonalnym z europejskich
kościołów i jednocześnie wizytówką Barcelony. Inspirowany naturą i nasycony
symbolicznymi treściami

Eskurial 
Kompleks wybudowano u stóp łańcuca górskiego Sierra de Guadarrama
jako między innymi nekropolię hiszpańskich monarchów (pochowano tam
niemal wszystkich hiszańskich królów i królowe, którym przyszło panować
po wybudowaniu Eskurialu, tak z dynastii Habsburgów, jak i Burbonów)
Eksurial jest też niezwykle bogatym zbiorem dzieł sztuki takich artystów, jak
Tycjan, Tintoretto, El Greco, Velázquez i inni.
Swym kształtem Eskurial przypomina ruszt — narzędzie tortur św.
Wawrzyńca, rzymskiego żołnierza i męczennika pochodzącego z
Hiszpanii, którego król darzył szczególnym nabożeństwem. Cztery wieże
wyobrażają podstawy połączone czterema korpusami i tworzą razem z nimi
obramowanie. Postawione poprzecznie budynki wewnętrzne naśladują
pręty, a pałac i kościół są umieszczone na jego uchwycie.

Piramidy w Güímarze
W wiosce Güímar, na wschodnim wybrzeżu Teneryfy, jednej z Wysp
Kanaryjskich, znajduje się sześć piramid schodkowych o prostokątnej
podstawie. Są one zagadką dla archeologów ze względu na wyraźne
podobieństwo do piramid budowanych w Meksyku przez Majów i Azteków
Przez dłuższy czas uważano, że piramidy to jedynie kupy kamieni ułożone
przez miejscowych rolników, którzy znajdowali je podczas orania pól i
składali je na skrajach swoich pól. Była to niegdyś częsta praktyka na
Wyspach Kanaryjskich. Według miejscowych i starych rysunków oraz zdjęć
w wielu miejscach na wyspie istniały takie piramidki, jednak zostały one
rozebrane i użyte jako tani materiał budowlany. W samym Güímarze było
dziewięć takich piramid, z których zostało jedynie sześć.
W 1991 słynny odkrywca Thor Heyerdahl zbadał piramidy i odkrył, że nie
mogą to być przypadkowe kupy kamieni. Na przykład, kamienie na rogach
piramid noszą wyraźne ślady obróbki, a także przed ich budową ziemia
została wyrównana. Piramidy zbudowane zostały nie z okolicznych
kamieni, lecz ze skał wulkanicznych. Heyerdahl odkrył również, że
piramidy zostały ustawione w szczególny sposób ze względów
astronomicznych. Podczas przesilenia letniego z platformy na najwyższej z
piramid ujrzeć można podwójny zachód słońca; słońce zachodzi za
wysokim szczytem górskim, pojawia się ponownie i zachodzi jeszcze raz
za kolejną górą. Wszystkie piramidy mają schody po zachodniej stronie, co
pozwala wchodzącym na nie rankiem w przesilenie zimowe obserwować
wschód słońca.